درخواست كنندگان [ يا : به آن چه كه در سينه‌ها و دل عالميان است ] آگاهى دارى ! [ اى اجابت كننده‌ى دعاى درخواست كنندگان ! به رحمتت ، اى مهربان‌ترين مهربان‌ها ! ] در اين دعا نيز سه حاجت از خداوند متعال تقاضا شده است : 1 . توفيق به كردار و اعمال خشنود كننده او سبحانه ؛ 2 . پرهيز از كردار ناخشنود حق سبحانه ؛ 3 . توفيق اطاعت و بندگى شايسته و پرهيز از نافرمانى او سبحانه . فطرت آدمى ؛ محك رضايت يا ناخرسندى پروردگار از او جاى شك نيست كه همه‌ى امور در دست با كفايت حق سبحانه انجام مىپذيرد و در تمام لحظات عمر ، بايد چشم به عنايات او سبحانه داشت و نيز ترديدى در اين نيست كه گفتار هر مؤمن بايد طبق تقاضاى تكوينى و يا فطرى كه خداوند گذارده باشد ، نه خلاف آن . اين گفتار ، اگر بر وفق تكوين و فطرت باشد ، « ما يُرْضِيكَ » نام مىگيرد و اگر بر خلاف آن باشد ، « ما يؤذيك » ناميده مىشود ؛ زيرا خداوند متعال چون بندگانش نمىباشد كه چيزى و يا كارهاى ايشان او را خشنود و يا ناخشنود گرداند و يا حالت تأثيرپذيرى داشته باشد . تعالىاللَّه عن ذلك علوّاً و ارتفاعاً . با اين توضيح معناى دو جمله اوّل : « ما يُرْضِيكَ » « ما يُؤْذيكَ » از نظر تعبير ظاهرى روشن مىگردد . ضرورت تطبيق اعمال با فطرت اما اين كه « ما يُرْضِيكَ » و « ما يُؤْذِيكَ » چيست ؟ قطعاً مىتوان گفت : منظور ، عمل به فرامين الهى و عدم آن است كه موافق با فطرت توحيدى يا خلاف آن باشد و به تعبير ديگر ، با كتاب الهى و دستورات اسلام تطبيق داشته ، يا مخالف آن باشد و آن دو نيز بر وفق فطرت مىباشد ، چنان كه در قرآن شريف آمده است :